من خردی عظیم خود را می دانم

و می پذیرم

اما وقتی که پنجه فتادن ریگی

خواب هزار ساله مردابی را می آشوبد

این مشت خشم بر جدار دلم

بی گمان

بیهوده نیست که می کوبد...

 

                                                        اسماعیل خویی ـ با خردی عظیم